Skip to content

Kopje onder

Monica van Dixhoorn
05 feb 2019

Voor iemand met watervrees is kopje onder verschrikkelijk. Mijn hoofd gaat dan ook nooit onder water. Niet in bad, niet in het zwembad en niet in zee. Het idee alleen al jaagt me de stuipen op het lijf, laat staan het daadwerkelijk doen. Alleen als het écht niet anders kan doe ik het. Met mijn neus dicht.

Die oplossing was echter niet houdbaar afgelopen zomer. Na enthousiaste verhalen van vrienden had ik een bestemming geboekt met het oog op canyoning avonturen. Hoe dichter bij het kwam, hoe meer ik me realiseerde dat als je vanaf een paar meter hoogte in een rivier springt, je hoofd niet boven water te houden is en je neus niet dichtgeknepen blijft. Hoe meer besef, hoe banger ik werd. Mijn eerste gedachte was: ik ga gewoon niet mee, ik blijf een dagje bij het zwembad en hoor de verhalen wel bij terugkomst. Als zij het maar leuk hebben…..

Wat een onzin, was de tweede gedachte. Hoezo laat ik dit sportieve avontuur met mijn gezin uit angst aan me voorbijgaan? En zo was ik 3 dagen lang aan het oefenen met in het water springen, duiken en plonzen zonder in paniek te raken. Mijn kinderen vonden het vermakelijk, de overige zwembadgasten glimlachten beleefd (met enigszins opgetrokken wenkbrauwen). De badmeester complimenteerde me met mijn ijver en doorzettingsvermogen.

En ik kreeg het onder de knie. Althans, goed genoeg om zonder kleerscheuren en paniek de 5 uur durende canyoning tocht te doen. Van een tevreden gevoel in het zwembad naar een euforisch gevoel tijdens de tocht. Alleen de laatste sprong van 8 meter hoogte was me iets te gortig om mijn zorgvuldig opgebouwde zelfvertrouwen in een keer teniet te doen. Die blijft staan voor een volgende keer.

Moraal van het verhaal: iedereen heeft angsten die hij/zij liever uit de weg gaat. Vaak betekent het niet aan gaan van de angst dat je daarmee jezelf een mogelijkheid ontneemt. Om te groeien, een nieuwe ervaring op te doen, je ergens in te bekwamen of ergens van weg te komen. Natuurlijk zijn er ook goede redenen om angsten niet aan te gaan. Dat is altijd een persoonlijke afweging. Bedenk echter dat angst in de ogen kijken een overwinning is die duurzamer is dan dat ene moment.

 

 

 

Scroll To Top